Oazowe i rejonowe dni wspólnoty w zamyśle ks. Franciszka Blachnickiego

„Pierwszy w dziejach ruchu oazowego dzień wspólnoty, zwany wówczas zlotem gwiaździstym, odbył się w 1971 roku na górze Błyszcz koło Suchego Gronia. Na szczycie góry przeżyliśmy wówczas koncelebrę w gronie około sześciuset uczestników. Oazy zeszły się z całej okolicy. Dzień ten stał się tak głębokim i pięknym przeżyciem, że spontanicznie nazwaliśmy to miejsce: Tabor, góra Przemienienia. Z przeżycia wszystkich rodziło się wtedy w sercach wyznanie: Dobrze nam tu być. I wszyscy czuliśmy się przemienieni przeżyciem oazy, które w tym spotkaniu znalazło swój najpełniejszy owoc, a któremu na imię wspólnota. Właśnie to przeżycie wspólnoty w szczytowym znaku eucharystycznego zgromadzenia stało się źródłem głębokiej i czystej radości. Była to radość, która jest owocem Ducha Świętego, sprawcy cudownej jedności w wielości. To, co stało się wtedy naszym udziałem, to właśnie dar jedności w Duchu Świętym. Spotkanie z kardynałem Karolem Wojtyłą na szczycie tej samej góry w następnym roku (…) stało się kolejną, niezapomnianą godziną Taboru w dziejach naszego Ruchu.

I odtąd nieprzerwanie, aż do chwili obecnej, powtarzają się co roku trzy razy te godziny Taboru jako dni wspólnoty poszczególnych turnusów Oaz Żywego Kościoła. Chociaż nie odbywają się już w jednym miejscu, ale w wielu punktach w Polsce, w ramach poszczególnych Oaz Wielkich, istota ich pozostaje ta sama. Odbywają się zawsze w trzynastym dniu oazy, w dniu poświęconym tajemnicy zesłania Ducha Świętego. Wtedy oazy przeżywają w szczególny sposób tajemnicę wspólnoty, istotny owoc całych rekolekcji oazowych i szczególny dar Ducha Świętego. Wspólnota budowana w codziennym trudzie oazowym z wielu elementów programu każdego dnia, w tym dniu jakby sumuje się w jednym wielkim przeżyciu i wybucha wielką radością. Wiele razy to przeżywaliśmy – uczestnicy oaz wracają po dniu wspólnoty umęczeni, nieraz doświadczeni burzą i deszczem, ale wprost upojeni radością. Zapada ona głęboko w serce i trwa do końca oazy i po jej opuszczeniu jako wspomnienie, do którego się ciągle wraca.

Program dnia wspólnoty obejmuje zawsze siedem stacji, które stanowią kolejne etapy wyrażania, a zarazem budowania jedności w Duchu Świętym: modlitewną wigilię w przeddzień wieczorem, ranną celebrację Słowa Bożego o tajemnicy Kościoła jako tajemnicy gromadzenia w jedno rozproszonych dzieci Bożych i o pielgrzymce jako znaku tego gromadzenia się, dzielenie się Ewangelią w małych grupach na trasie, godzinę spotkania i świadectwa wszystkich oaz należących do danej oazy wielkiej, zgromadzenie eucharystyczne jako moment szczytowy, godzinę jedności z modlitwą w intencji różnych kręgów jedności i z czytaniem listów jedności, wreszcie końcową modlitwę dziękczynną po powrocie do siedziby oazy.”

ks. Franciszek Blachnicki, Godziny Taboru, Światło-Życie, Carlsberg-Lublin 1989, s.92-93

Postanowiono zrezygnować z osobnych dni wspólnoty dla rodzin i włączyć rodziny oazowe do dni wspólnoty innych grup oazowych: młodzieży szkół średnich, studentów czy młodzieży pracującej. Dni wspólnoty nie będą więc miały w przyszłości charakteru stanowego, ale w poszczególnych rejonach mają one skupiać wszystkie istniejące tam wspólnoty oazowe Ruchu Światło-Życie. W ten sposób okresowe dni wspólnoty upodobnią się do oazowych dni wspólnoty, będących okazją do przeżycia jedności w Duchu Świętym wszystkich znajdujących się w ramach tzw. oazy wielkiej typów oaz. Dni wspólnoty odbywane w rejonach w ramach post-oazy mają stać się płaszczyzną spotkań, wymiany świadectw i doświadczeń wszystkich wspólnot Ruchu, aby w ten sposób pogłębiać i przeżywać jego jedność. Dni wspólnoty będą miały następujący ramowy program, przypominający program dnia wspólnoty w oazach rekolekcyjnych:

  • Godzina spotkania i świadectwa (poszczególne wspólnoty przez swoich przedstawicieli dają świadectwo o swoim życiu i pracy);
  • Godzina odpowiedzialności (w ramach poszczególnych grup stanowych – a więc rodziny osobno: dzielenie się doświadczeniami ze swojej pracy);
  • Namiot Spotkania i okazja do spowiedzi;
  • Zgromadzenie eucharystyczne;
  • Agapa i „pogodny wieczór”.

 

Rodziny jak dotychczas będą uczestniczyły w dniach wspólnoty razem z dziećmi. Dzięki tej nowej koncepcji także pojedyncze rodziny czy kręgi będą mogły włączać się do dni wspólnoty. Świadectwo dawane przy tym przez dorosłych wobec młodzieży i odwrotnie – młodzieży wobec dorosłych będzie miało wielkie znaczenie dla pogłębienia wiary.

ks. Franciszek Blachnicki, Domowy Kościół nr10, X 1977r., [w:] Wyd. zebrane, t2, s.94-95

Dni wspólnoty są ważnym elementem życia Ruchu Światło-Życie i jego systemu formacyjnego. Są one pewną nową formą dni skupienia, różniącą się od formy tradycyjnej tym, że akcent spoczywa tutaj nie tyle na przeżyciu wertykalnej wspólnoty z Bogiem na skupieniu i modlitwie, ile na przeżyciu rodzącej się ze wspólnoty wertykalnej z Bogiem wspólnoty horyzontalnej z braćmi. Dni wspólnoty nawiązują do przeżycia oazy rekolekcyjnej i są pewnego rodzaju „mini-oazą”, pragnąc odnowić przeżycie jednego dnia oazy. (…) W dniach wspólnoty – inaczej niż w kręgach miesięcznych – uczestniczą całe rodziny wraz z dziećmi.

ks. Franciszek Blachnicki, Domowy Kościół nr15, X 1978, [w:] Wyd. zebrane, t.2, s.262-263

W roku 1986 zdecydowano, by rejonowe dni wspólnoty Ruchu Światło-Życie odbywały się nie 6, ale 4 razy w roku. Ta tradycja kontynuowana jest do dzisiaj. Terminy i program rejonowych dni wspólnoty są jednakowe dla całego Ruchu i zatwierdzane przez Krajowe Kolegium Moderatorów RŚ-Ż.