Jeśli jesteś członkiem Ruchu, musisz to przeczytać… Miłość to nie słowa, ale dzieła.

Miłość jest konkretną służbą, jaką okazujemy jedni drugim. Miłość to nie słowa, ale dzieła. Miłość to służba– papież Franciszek.

Pozwól, że na wstępie zadam Ci pytanie, także sobie. Jaka jest moja odpowiedzialność za Ruch i Kościół ? Teraz, dzisiaj. Umieszczamy poniższy tekst nie tylko dla tych, którzy z różnych przyczyn byli nieobecni na niedawnej Kongregacji Stowarzyszenia, ale przede wszystkim dla tych, którzy są członkami naszego Ruchu, nie należąc do Stowarzyszenia, ale którym sprawy Ruchu leżą na sercu. Nie ma znaczenia, że niniejszy tekst ukazuje się blisko trzy tygodnie po Kongregacji, gdyż sprawy tam poruszane wymagają dokładnej analizy, rachunku sumienia nas wszystkich, szukania wspólnych i osobistych rozwiązań i wyborów. I o to musimy prosić Pana w modlitwie. Najbliższa okazja tuż, tuż – czuwanie przed świętem Zesłania Ducha Świętego.

Kongregacja – przebieg spotkania.

Początek.

692Kongregacji przewodniczył Moderator Diecezjalny.

VI Diecezjalna Kongregacja Stowarzyszenia „Diakonia” w naszej wrocławskiej archidiecezji już za nami. Spotkanie, głównie członków Stowarzyszenia Diakonia Ruchu Światło-Życie naszej archidiecezji, przebiegało pod hasłem „Odpowiedzialność za Ruch i Kościół”. Kongregacji przewodniczył nasz Moderator Diecezjalny Ks. Grzegorz Michalski. Zmienna w ciągu całodziennego spotkania liczba uczestników VI DKD obracała się wokół 50 osób. W Kongregacji uczestniczyła Grażyna Miąsik – odpowiedzialna za Centralną Diakonię Oaz Rekolekcyjnych.

691Eucharystia pod przewodnictwem Ks. Jacka

Po zawiązaniu wspólnoty i modlitwie uczestniczyliśmy w Eucharystii, w kaplicy gościnnych Sióstr Marianek na Ostrowie Tumskim. Eucharystii przewodniczył ks. Jacek Olszewski a homilię wygłosił moderator diecezjalny – ks. Grzegorz Michalski. Nawiązał w niej do postaci patrona dnia – św. Wojciecha, który w różnych miejscach i w różny sposób realizował misję ewangelizacyjną i cały czas był gotowy rozeznawać, jak służyć dalej. Nas także Bóg powołuje do bycia Jego świadkami, do oddania życia na służbę Kościołowi. Apostołowie chodzili za Jezusem, formowali się, ale po Zmartwychwstaniu ich rola „biorcy” się skończyła i zaczęli służyć innym. My także na wzór założyciela Ruchu Światło – Życie i słów z Ewangelii dnia: „Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity”, mamy „umieć umrzeć” dla siebie, by dobrze pełnić służbę.

I konferencja – Grażyna Miąsik.

699Miłość jest konkretną służbą.

W dalszej części spotkania pierwszą z konferencji wygłosił zaproszony specjalnie na to spotkanie gość z Krościenka, Grażyna Miąsik. Temat: „Diakonia = miłosierdzie”. Wspomniała, że w tym roku obchodzimy 40-lecie poświęcenia kaplicy Chrystusa Sługi w Krościenku. Przed każdym z nas Jezus staje z pytaniem: „Czy ty widzisz, co Ci uczyniłem?” (J13,12). Ma nas to doprowadzić do refleksji i radości, że to On nas wybrał, a nie my Jego wybraliśmy. Naszą diakonię musimy wpisać w perspektywę krzyża. Miłość, miłosierdzie to służba, pomaganie innym, służenie innym ludziom. Jest wiele osób, które w ten sposób przeżywają swoje życie: służąc innym. To jest miłość, kiedy zapomnisz o sobie samym i myślisz o innych. To właśnie jest miłość – papież Franciszek. Największy akt miłosierdzia to doprowadzenie ludzi do Chrystusa, często fundamentem jest tu zaspokojenie potrzeb materialnych człowieka. „Pragnę służyć” to tyle, co „pragnę czynić miłosierdzie”. Miłość jest konkretną służbą, jaką okazujemy jedni drugim. Miłość to nie słowa, ale dzieła. Miłość to służba – także papież Franciszek. Czy możemy sobie stawiać granice dla służby, miłości, miłosierdzia?

W Akcie Konstytutywnym Ruchu zawarte są słowa nawiązujące do Konstytucji Duszpasterskiej o Kościele „Gaudium et spes” (nr 24), mówiące o tym, że „człowiek nie może odnaleźć się w pełni inaczej jak tylko poprzez bezinteresowny dar z siebie”. Mimo, że to nas kosztuje, mamy dawać, mamy służyć. Chodzi o wychowanie od najmłodszych lat do postawy służby, o „logikę daru” – pojęcie wprowadzone przez papieża Benedykta XVI. Chodzi o wychowywanie dojrzałych chrześcijan, a nie grupki komandosów do zadań specjalnych. Każde nasze działanie wykonywane „tu i teraz” ma swoje znaczenie „aż po krańce ziemi”, jest wpisane w zbawcze działanie Chrystusa. Powołując się na słowa ks. Blachnickiego: termin „diakonia” oznacza wszelką służbę podejmowaną w Kościele, nie można więc być w Ruchu Światło – Życie i nie być w diakonii, jeżeli ktoś nie pełni diakonii, może stać się pasożytem. Każdy z nas musi odkryć swój dar, charyzmat i służyć nim w konkretnej, lokalnej wspólnocie. Wzorem służby są dla nas słowa zawarte w Liście do Filipian (Flp 2,5-11), opisujące postawę Chrystusa. Bóg pyta nas zawsze o „większą miłość” i musimy usłyszeć i odnieść do siebie słowa znad Jordanu: „Tyś jest mój syn umiłowany, Tyś jest moja córka umiłowana”, aby prawdziwie służyć innym, a na pierwszym miejscu powinno być zawsze słowo „wdzięczność”.

II konferencja – Ks. Radosław Rotman.

700Inicjatywy powinny być oddolne.

W następnej konferencji ks. Radosław Rotman mówił o praktyce diakonii w diecezji. Problemem jest to, że często pozostajemy na etapie teoretycznym, intelektualnym, a nie dochodzimy do konkretnych postaw, do dojrzałej wiary i postawy dojrzałych chrześcijan. Tylko wtedy człowiek może się rozwijać, jeśli daje siebie. Ruch Światło – Życie nie tylko wychowuje do służby, ale daje konkretne możliwości jej podejmowania. Pierwsze miejsce posługi to liturgia, gdzie objawia się całe bogactwo darów i charyzmatów. Powstaje tu jednak pytanie: czy członkowie Ruchu na co dzień podejmują posługę w liturgii? Następnie ks. Radosław omówił strukturę terytorialną diakonii: od szczebla lokalnego (poziom wspólnot młodzieżowych, dorosłych, rejonów Domowego Kościoła), poprzez diakonie rejonowe, diecezjalne, filialne i centralne. Nie będzie ludzi posługujących na szczeblu diecezjalnym, jeśli nie ma kto posługiwać na szczeblu lokalnym. Diakonii nie można pełnić jednoosobowo. Celem powołanych rejonów Ruchu Światło – Życie (nie mylić z rejonami DK) jest doświadczanie bogactwa całego Kościoła (różne stany), troska o jedność, o formację deuterokatechumenalną, o małe grupy, o ewangelizację. W rejonach ludzie powinni się dobrze znać, spotykać na Dniach Wspólnoty, wspierać w podejmowanych działaniach. W rejonach ludzie powinni organizować się w diakonie, inicjatywy powinny być oddolne, nie możemy opierać się na tym, że ksiądz „coś zorganizuje”.

Na sercu leży nam Ligota.

W ostatnim wystąpieniu przedpołudniowym ks. Bogusław Stec opowiedział o wykorzystaniu domu rekolekcyjnego w Ligocie Polskiej, o zakończonych i trwających remontach, o odpowiedzialności materialnej za to dzieło. Obecnie złożony został projekt o przyznanie funduszy unijnych na zainstalowanie pomp ciepła i ogniw fotowoltaicznych w budynku pałacu w Ligocie na sumę 240 tys. zł (wkład własny musiałby wynieść 80 tys. zł). Ks. Bogusław postawił również pytania o odpowiedzialność członków Ruchu Światło – Życie za ten dom i o pomysły na jego lepsze wykorzystanie.

Małe grupy.

Po obiedzie uczestnicy spotkania mieli okazję pracy w siedmiu małych grupach, by podzielić się swoimi doświadczeniami i przemyśleniami według przygotowanych tematów. Tematy w skrócie:

  • zaobserwowane przyczyny braku albo minimalnego zaangażowania się w posługę na rzecz Ruchu, w posługę diakonijną przez osoby, które zakończyły formację podstawową;

  • co zrobić, żeby było większe zaangażowanie w diakonie Ruchu,

  • w jaki sposób budzić postawę diakonijną, która będzie przejawiać się w konkretnych działaniach na rzecz Ruchu i zaangażowaniem się w poszczególne diakonie;

  • jak można bardziej wykorzystać dom w Ligocie dla Ruchu Światło – Życie.

Liderzy grup spisali wnioski i przekazali je Moderatorowi Diecezjalnemu.

Nasze finanse. Świadectwo Andrzeja.

Po powrocie grup na salę obrad krótką informację o stanie finansów Stowarzyszenia przekazali Krystyna i Mieczysław Żygadłowie. Na 121 członków „Diakonii” w diecezji w ubiegłym roku tylko 27% osób uregulowało składki, które wynoszą 10 zł miesięcznie. Państwo Żygadłowie poinformowali również na co wydawane są pieniądze ze składek. Mocnym akcentem dotyczącym odpowiedzialności materialnej za Ruch i Kościół było świadectwo Andrzeja Cwynara (warto byłoby je kiedyś przytoczyć w całości), uświadamiające nam, że ciągle musimy się uczyć, że jesteśmy tylko zarządcami finansów, które daje nam Bóg, a choć ostatni „nawraca się” portfel, to on też musi przejść na „logikę daru”.

Koniec?

Krótkiego podsumowania Kongregacji dokonał ks. Grzegorz Michalski, a spotkanie zakończyło się wspólną modlitwą.

694

Wezwanie.

Jak już wspomniałem na początku, czas teraz na przemyślenia w poruszanych kwestiach, niedomaganiach, na szukanie w modlitwie sposobu na poprawę sytuacji, uporządkowania tego, co zostało zaniedbane, zabałaganione lub wykrzywione. Zapraszamy do dyskusji we wspólnotach, kręgach DK, także na forum naszej strony internetowej. Podzielcie się swoimi przemyśleniami i pomysłami.

W powyższym materiale wykorzystałem obszerne fragmenty Protokołu ze spotkania, sporządzonego przez Ninę Majek, oczywiście za zgoda autora oraz fotografie wykonane przez niezastąpioną na tym polu Elę Sudół. Obu Paniom bardzo dziękuję.

Mieczysław Kobierski, Wrocław 13 maja 2016

  •  
  •  
  •  

Może Ci się również spodoba